SAYIN BAŞBAKAN’IN SOY KÜTÜĞÜ

Başbakan Sayın R. T. ERDOĞAN, Eski Başbakan Sayın M. YILMAZ ve Prof. Dr. Sayın M. HABERAL ile ilgili soy kütüğü bilgileri:

Sayın Erdoğan’ın soyu ile ilgili bazı spekülasyonlar yapılmaktadır ve Gürcü kökenli olduğu söylenmektedir. Kesinlikle yanlıştır. Gürcü kökenli olup da dilini unutan Gürcülerin varlığı günümüze kadar yurdumuzda yoktur. Sayın Başbakan’ın kendisi veya dedesi-ninesi Gürcüce bilmez.

Rize ve ilçelerinde “Gürcüoğlu” çoktur. Bunların tamamına yakını Gürcülükle ilgileri yoktur. Gürcistan yönünden veya Batum’dan geldikleri için bu lakap verilmiştir. Tıpkı Kırımlıoğlu, Giritlioğlu, Boşnakoğlu, Azaklıoğlu, Arnavuroğlu, Midillioğlu, Macaroğlu gibi.

Rize’nin yalnız Pazar ilçesinin Hamidiye köyünün bir kısmı Gürcü kökenlidir. 1877-1878 Osmanlı-Rus savaşında, Rusların zorla Hıristiyanlığa döndürme baskısı sonucunda Gürcistan-Acara bölgesinden kaçarak Pazar’a yerleştirilmişlerdir.

Başbakan Sayın Erdoğan Bakatoğlu’dur. (SAFİ, s. 132)
Soyadı kanunu ile birlikte “Bakatoğlu: Aydoğan, Duman, Er, Erdoğan, Şeker” diye kollara ayrılmışlar.

Belgelere göre “Bakat, Kazak boyu”dur. (LEZİNA, 2009, s. 128) Yurdun değişik yerlerinde Kazak yerleşimleri mevcuttur.

“Bakath, Onogurların deprem tarafından yıkılan eski bir şehridir.” (CZEGLEDY, 1999, s. 144)

“Oghurlar, Türklüğün özel bir koluydu.” (BROOK, 2005, s. 26)

“Ogur, Orta Türkçe şekliyle Oğuz tabiri, “akraba topluluğu” veya “boy, boy birliği veya bağlı halklar” anlamına geliyordu.” (GOLDEN, 2005, s. 7)

“463 ten sonra Karadeniz kuzeyinde zuhur eden Ogur kavimleri, Pontus çevresinde Hun devletinin Türk bakiyeleri ile karıştılar.” (RASONYİ, 1993, s. 89)

“Bagat, Türkistan’da Hezaresp’e bağlı bir köy.” (AYDIN, 1989, s. 35)

Her çeşit seçenek “Bakat” adının Türk boy birliği içinde olduğunu göstermektedir. Bölgedeki diğer millet ve dillerle bağlantısı kesinlikle yoktur.

Bakat, Türkçe kelimedir ve sülale adı olarak “Baklar” anlamını taşır. Bölgede Bakoğlu yaygın sülaledir.

-at, -et, -ıt, it, -ut, üt, çoğul ekleri olup Yumut, Bayat, Konrat, Alat, Koçat, Merkit, Orsut, Sayat, Ürküt, Arlat, Mangıt, Türküt v.b. (-t) bu eke rastlanmaktadır. (ATANIYAZOV, s. 51)
Eski Türk Yazıtlarında toygun: Büyük, yüksek rütbeli memur. Çoğulu toyyut. (s. 868) Yine oglan: Oğul, evlat. Cemi (çoğulu) oglit/ oylit. (s. 821) Tarkan: Türklerce maruf bir rütbe, unvan ve tarkat: Tarkanın cemi. ((ORKUN, 1994, s. 858) (Tarkat, Rize’de köy)

Zeki Velidi, “Saka isminin T li cemi (çoğulu) Saka-it, yine Türk, Çiğil ve Barula kelimeleri de T li çoğulu Türküt, Sikilüt ve Barulat demek olması pek mümkündür.” (TOGAN, s. 35)

“Moğolca ve Türkçe -t çoğul işaretini görmekteyiz. Orta Türkçede karşılığı -ler, -lar çoğul işaretidir. ( s. 73) Keza Asi-ut=Aslar, Masag-et=Masaklar.” (RASONYİ, 1984, s. 41) Bunlara İskit, Oset, Akat gibi kavim adları da eklenebilir.

Türkçede bağ-bağat. Levend-Levendat. Er-Erat. Talim-talimat. Tanzim-Tanzimat. İnşa-İnşaat. Tatbik-tatbikat, han-hanat, Tarkan’ın ceminin “tarkat” olması ya da tegin-tigit ilişkisi gibi.

“Baklı, 1453–1650 yılları arasında görülen Türkmen cemaati.” (HALAÇOĞLU, s. 223)

“Eski Türkçe bak/ bag/ beg: Yönetici, rehber.” (LAYPANOV, 2008, s. 111) Bakat: Yöneticiler…

Bu verilere göre Bakat:
1. Kazak boyu.
2. Onogurlarla bağlantılı ad.
3. Türkistan’dan gelenler.
4. Bakat: Baklar. A) Türkmen boyu. B) Yöneticiler, rehberler.

Sayın Yılmaz Vasaboğlu’dur. Kökenleri Cimil’e kadar uzanır. (COŞKUN, 2005, s. 28)
Arapça vasab: Hastalık, ağrı. (DEVELLİOĞLU, 1980) Türkmence vasp: Övgü. (ÖLMEZ, 1995)

Bölgede Sünnileşen çok Alevi Türkmen boyları vardır. Sayın Haberal’ın mensup olduğu Hubyar Türkmenleri de Sünnileşen bu boylardan biridir. Hub-yar, Farsça kelimedir.

Ayrıca Çayeli’nin değişik mahalle ve köylerinde de Hubyaroğulları vardır. (COŞKUN, 2012, s. 62)

“Sıraçlar (Beydili Türkmenleri) arasında Hubyar, Hoca Ahmet Yesevi’nin lakabıdır. Bu yüzden Sıraçlara Hubyarlı da denir.” (YILMAZ, 2009, s. 17)

Atatürk’ün fikir babası olan Gökalp, “Atalarımın Arap veya Kürt soyundan geldiğini tespit etmiş olsaydım bile, kendimi Türk olarak kabul edecektim. Çünkü araştırmalarımın sonucunda kimliğimin kültürel olduğunu gördüm.” (ASLAN, s. 14)

Kültür değerlerinin toplamıyla oluşan mensubiyet şuuru, Türk milletinin varlığını meydana getiren yegâne unsurdur.

İnsan hakları hamisi ABD’de 1970’li yıllarda bile zencilerin otobüsü ayrı, okulu ayrı, ibadet yerleri ayrı, işi ayrı ve mahallesi ayrıydı. Hatta II. Dünya savaşında kahramanlık gösteren zenci askerlere zenciliklerinden dolayı madalya verilmemiştir. Avrupalı zenciye tiksinerek bakarken, bizler tebessüm ederek bakarız. Çünkü Türkler, binli yıllar boyunca her renkle, her sesle ve her kokuyla harmanlaşmışlardır. Bu nedenle Türk milliyetçiliğinde Avrupa’daki gibi bağnazlık, şovenlik ve saf ırkçılık yoktur.

Türk’ün ırkçılık anlayışı “milliyetin kültürel” olduğudur.

Ege aksanıyla konuşan Zenciye bir yetkili “Türkiye’de Zenci olmak nasıl duygu” diye sorar. Zenci: “aynaya bakınca Zenci olduğumu hatırlıyorum” der. Farklılığın farkı bu.
(Osmanlı döneminde Afrika’dan ülkeye Zenciler getirilmişti)

Kaynaklar:
ASLAN, Tuğba, 2006, Hemşinlilerde Sosyal Yapı ve Kültürel Kimlik, tez, İstanbul Üniversitesi.
AYDIN, Mustafa, 1989, Batı Türkistan’da Yer Adları, Tez, İst. Ün. Sosyal Bilimler Enstitüsü.
BROOK, Kevin Alan, 2005, Hazar Yahudileri, Nokta, İstanbul.
COŞKUN, Osman, 2005, Her Yönüyle İkizdere, Gebze.
COŞKUN, Osman, 2012, Rize Sülaleleri ve Seferberlik Şehitleri, Marmara Reklam, İstanbul.
CZEGLEDY, Karoly, 2009, Bozkır Halklarının Göçü, Kesit yayınları, İstanbul.
DEVELLİOĞLU, Ferit, 1980, Osmanlıca-Türkçe Lûgat, Doğuş Ltd. Şti. Matbaası, Ankara.
GOLDEN, P. B. 2005, Hazarlar ve Musevilik, Karam.
HALAÇOĞLU, Yusuf, 2009, Anadolu’da Aşiretler, Cemaatler, Oymaklar, (1453-1650), TTK, Ankara.
LAYPANOV, Kazi T. 2008, Türk Halklarının Kökeni, İsmail M. Miziyev, Selenge Yayınları.
LEZİNA, L. N. -A.V. SUPERANSKAYA, 2009, Bütün Türk Halkları, Selenge Yayınları, İstanbul.
ORKUN, Hüseyin Namık, 1994, Eski Türk Yazıtları, TDK
ÖLMEZ, Mehmet, Türkmence-Türkçe Sözlük, 1995, Talat Tekin… Türk Dilleri Araştırmaları Dizisi, Ankara.
RASONYİ, Prof. Dr. Laszlo, 1984, Tuna Köprüleri, Türk Kültürü Araştırma Enstitüsü, Ankara.
RASONYİ, Prof. Dr. Laszlo, 1993, Tarihte Türklük, Türk Kültürü Araştır. Enstitüsü, Ankara.
SAFİ, Muhammet, 2007, Rize Tahrir-i Öşür Envanteri, Dinamik Yay. İstanbul.
TOGAN, Prof. Dr. A. Zeki Velidi, 1981, Umumi Türk Tarihi’ne Giriş, Enderun Kitabevi, III. baskı, İstanbul.
YILMAZ, Dr. Orhan, 2009, Sıraçlar, Yeni Vidi Vıcı Yayınevi, Ankara.